W cyklu inwestycyjnym w przypadku elektrowni jądrowej (tj. od momentu podjęcia decyzji o budowie elektrowni aż do jej całkowitej rozbiórki po zakończeniu eksploatacji) największe koszty są w okresie budowy. Po uruchomieniu elektrowni kwoty niezbędne do jej funkcjonowania są relatywnie niskie, co prezentuje wykres 1.

Cykl inwestycyjny

Wykres 1. Wykaz ponoszonych kosztów (bez wydłużenia okresu eksploatacji) w cyklu życia elektrowni jądrowej III generacji. Wariant A – tańszy, wariant B – szybszy [2]

Na powyższym wykresie punkt 1 oznacza moment podjęcia decyzji o rozpoczęciu inwestycji, punkt 2 to rozpoczęcie budowy, zaś prace budowlano-montażowe oznaczono punktem 3. Rozruch elektrowni to punkt 4. Proces wymiany głównych urządzeń takich jak wytwornice pary, stabilizator ciśnienia, pompy obiegowe jest zaznaczony punktem nr 5. Zakończenie eksploatacji elektrowni to punkt 6, a ukończenie likwidacji elektrowni, czyli koniec prac rozbiórkowych i rekultywacji terenu, oznaczono punktem nr 7.

Na około 5 lat przed rozpoczęciem budowy elektrowni podejmowana jest decyzja o rozpoczęciu inwestycji. W tym okresie ponoszone są koszty związane z wykonaniem badań lokalizacyjnych, pozyskaniem zezwoleń od właściwych organów państwowych (organy ochrony środowiska, urząd dozoru jądrowego, urząd dozoru technicznego, urzędy odpowiedzialne za infrastrukturę i gospodarkę przestrzenną itd.), wszelkie inne koszty postępowań administracyjnych i sądowych oraz koszty wykupu ziemi i przygotowanie terenu. Są to kwoty rzędu setek milionów euro.

Następnie zaczyna się okres budowy, który trwa w przybliżeniu 5 lat (jeśli nie wystąpią dodatkowe problemy budowlane). W tym czasie koszty są największe (rzędu kilku mld euro na jeden blok energetyczny). Związane są z pracami budowlano-montażowymi, zakupem urządzeń do elektrowni, a także spłatami kredytu zaciągniętego na sfinansowanie całej inwestycji.

Po zakończeniu tego etapu następują próby techniczne i rozruch elektrowni, które trwają średnio 6-8 miesięcy.

W dalszej fazie zachodzi uruchomienie elektrowni i po kilku tygodniach następuje podłączenie do sieci, które to generuje przychody ze sprzedaży energii elektrycznej (także cieplnej, jeśli pracuje w trybie elektrociepłowni). Dodatkowe dochody mogą pochodzić z produkcji radioizotopów dla medycyny i przemysłu.

W połowie okresu eksploatacji przeprowadza się remont, który polega na wymianie urządzeń, np. wytwornic pary, stabilizatora ciśnienia, pomp obiegowych, turbiny czy generatora. Wiąże się to z dużymi kosztami (4 wytwornice pary kosztują ok. 140 mln euro), jednak wydatki te zwracają się dosyć szybko w toku eksploatacji tych maszyn.

Po 60 latach elektrownia kończy pracę (o ile okres eksploatacji nie zostanie wydłużony) i rozpoczyna się etap jej likwidacji. Istnieją dwa warianty – krótszy trwa ok. 20 lat, w tym czasie elektrownia jest demontowana i wyburzana. W wariancie dłuższym przewiduje się wyładowanie paliwa z reaktora i zdemontowanie tylko tej części elektrowni, która nie miała kontaktu z substancjami promieniotwórczymi. Resztę pozostawia się na okres 20-30 lat, aby część radionuklidów uległa rozpadowi i promieniowanie emitowane ze skażonych elementów konstrukcyjnych zmniejszyło się. Dzięki temu nie trzeba przy ich demontażu i rozbiórce wykorzystywać drogiego i specjalistycznego sprzętu przystosowanego do pracy w środowisku promieniotwórczym, w tym ubiorów ochronnych dla robotników i inżynierów. Jest to więc wariant tańszy niż wariant szybkiej rozbiórki.


Autor: Aleksandra Luks


Referencje:

  1. A. Strupczewski, Koszty elektrowni jądrowych z reaktorami III generacji dla Polski, Biznesalert.pl
  2. Nuclear energy today. Second edition, NEA-OECD, s. 80
Pokaż więcej w  Energia Jądrowa
Brak możliwości skomentowania

Sprawdź również

Small Modular Reactors (SMR)

Według Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) wielkość reaktora jest określana zg…